Deze maand bestaat handboogvereniging De Rozenjagers 60 jaar. Wie aan handboogschieten denkt hier in Eerde, denkt aan Fred van Zutphen (37).
Hij is tot nu toe de enigste Eerdenaar die ooit heeft deelgenomen aan de Olympische Spelen (OS), die van Sydney in de zomer van 2000. Fred komt uit een echte handboogschieten-familie: zijn opa heeft De Rozenjagers mede opgericht en een aantal ooms hebben ook veel de sport beoefend. En als je dan als kind maar 25 meter van de schietbaan af woont - eerst was de schietbaan op de Kempkens, achter bij het café ‘t Ooievaarsnest, wat nu restaurant De Kempkens Hoeve heet, nu is die in de Helterenbergstraat - dan moet je haast wel met het virus besmet raken. En dat geschiede.
In de recurve-klasse was hij begin jaren ’90 in een team van De Rozenjagers, met een aantal toppers zoals een Henk Vogels en een Henk van de Oetelaar, ongenaakbaar.
“Ik meen dat we toen een keer of 6, 7 op een rij Nederlands kampioen zijn geweest. Uniek”, aldus Fred. “Het was niet alleen op de baan goed toeven, ook er langs.” Zo herinnerd hij zich dat in ’95 het NK hier in Eerde plaatsvond. “Er stond een grote tent tegen de schietbaan aan, daar was het de hele dag feest.” Ook voor de schutters? “Oók. Sommige probeerde top te zijn, en de rest probeerde op z’n kop te zijn!”
Door zijn goede optredens toen kreeg Fred een uitnodiging om aan de OS van 2000 deel te nemen. “Een hoogtepunt in mijn carrière. Ze haalden als team geen medaille, maar eigenlijk indirect wel! Hoe zit dat dan?
“De OS duren een week of twee, wij waren al na dag 3 klaar, ja, dan ga je andere dingen doen, je gaat niet de rest van de spelen op je kamer zitten. En zo kregen we van de Nederlandse vrouwentenniscoach kaartjes om te komen kijken naar de dubbelpartij van Miriam Oerlemans en Kristie Boogert.
Ik zat daar met een teamgenoot in een leeg stadion te kijken, en het ging allemaal zo gezapig aan Nederlandse kant, het was niet om aan te zien. Hun tegenstanders, en dat viel ‘iedereen’ op, sloegen met grote regelmaat de bal bewust op de Hollandse meiden af, die werden dan ook vaak geraakt. Niet sportief natuurlijk. Maar de coach zei er niets van en de twee dames reageerde ook niet. Na een tijdje dat te hebben aangezien schiet ik uit mijn slof en roep keihard: ‘Dan raak hullie ok mar dan!’ Dat was kennelijk niet aan dovemansoren gericht, want ze gingen nu wel met veel strijd en passie de baan op en... wonnen die wedstrijd!
Na afloop kwamen de dames direct onze kant uit, maakte een praatje, kregen vervolgens weer kaartje voor hun volgende wedstrijd, en wij hebben ze daarna, letterlijk ook, naar de finale geschreeuwd. Die verloren ze, jammer, van de zusjes Williams. Ik had na de OS geen stem meer over, rara hoe kwam dat?”
Daarna is Fred overgestapt naar de compound-klasse, waar hij binnen twee jaar de nummer een op de wereldranglijst was. Fred heeft ook al jaren de A-status van het NOC*NSF, waardoor hij een maandelijks bijdrage krijgt om de kosten wat te dekken. Wat levert handboogschieten op, bijvoorbeeld bij het winnen van een EK? “Geen knoop! Sommige kunnen er van leven, maar hier niet. In Amerika en in Zuid-Korea wel. Daar zitten vlot duizenden mensen te kijken.
De OS 2008 van Beijing staan voor de deur, maar Fred heeft zich niet weten te plaatsen. “Hoewel ik nog altijd tot de beste 20 spelers van de wereld behoor, wordt het toch moeilijker om goede prestaties te blijven leveren. Het ‘huisje-boompje-beestje’ vergt veel tijd en energie, ik heb een drukke baan bij een groothandelaar in handboogartikelen. Máár, ik ben een echte liefhebber en dat zal altijd zo blijven.”
