Hier vindt u een aantal (opvallende) artikelen die in 2021 in de Eerdse Krant hebben gestaan.

EERDSE KRANT - 7 januari 2021


Twee hartverwarmende initiatieven!


Twee prachtige initiatieven; vlak voor de kerstdagen en op eerste kerstdag! Robbert Ploegmakers van Culinairro Kookstudio bezorgde samen met Herbert de Wit vlak voor de kerstdagen álle alleenstaande 65-plussers in Eerde een overheerlijk kerstdiner; een dubbel getrokken runderbouillonsoep, een pasteitje met kipragout met champignons en kerstsnoepjes. “Als een hart onder de riem in deze coronatijd”, aldus de Eerdenaar. En op eerste kerstdag konden de bewoners van Den Binnen genieten van een sfeervol optreden van Wim Heijman.


We zitten een paar dagen voor kerst. Er rijdt een witte bestelauto van Culinairro ‘kriskras’ door Eerde. De inzittenden zijn Robbert Ploegmakers en Herbert de Wit. Ze zijn samen de hele dag druk in de weer met het afleveren van een kerstdiner. Herbert is de chauffeur en zorgt voor de planning, Robbert levert de kerstdiners af bij de mensen (bovenste foto). Maar liefst vijftig ‘bestellingen’ hebben ze samen gemaakt en deze worden persoonlijk afgegeven bij álle alleenstaande 65-plussers in Eerde! “Als een hart onder de riem in deze coronatijd. Het is met liefde gemaakt”, laat Robbert weten als hij zojuist weer een bewoner heeft verrast met een overheerlijk kerstdinertje. “De lach op het gezicht, daar doe je het voor.” En er is zelfs meer dan een lach, want als hij aanbelt bij Annie Oosterbaan op Den Binnen, krijgt die het even moeilijk. “Ik sta met tranen in mijn ogen”, zegt ze zichtbaar onder de indruk van het mooie gebaar van onze dorpsgenoten.


Het bezorgen is, om in etenstermen te blijven, het voorgerecht van een muzikale kerstviering die op eerste kerstdag plaatsvond op het binnenplein van Den Binnen. José van Berkel (onderste foto) is de initiatiefneemster: “Onze moeder is pas naar hier verhuisd en omdat er geen activiteiten zijn en iedereen veelal thuis moet blijven wilde ik iets leuks organiseren voor de bewoners. Ik kwam uit op een soort van kerstviering in de openlucht, zodat de coronaregels toch gerespecteerd worden. Mede mogelijk gemaakt dankzij Woningcorporatie Area die een klein bedrag beschikbaar heeft gesteld en Patrick Steenbakkers van Soundcheck Nederland die zanger Wim Heijman bereid heeft gevonden voor een optreden van een uurtje.”


Het is na het middaguur als het optreden van zanger Wim Heijman op punt van beginnen staat. Maar het is even wachten, het voorprogramma (de kerkklokken) loopt ietsjes uit. De setting is uniek: de invalideparkeerplaatsen doen voor een uurtje dienst als drive-in discotheek. De Veghelse zanger heet vervolgens iedereen welkom, stelt zich voor en geeft aan dat hij zo’n zeshonderd liedjes in zijn repertoire heeft. Hij kan met gemak vier kerstdagen vol zingen. “We beginnen met een aantal kerstliedjes, dan een aantal Engelstalige liedjes en we sluiten af met Nederlandstalige nummers. Start de band!”


De opener is Jingle Bells. De sfeer zit er al meteen goed in. De kerstklanken en zijn zang klinken als een klok. De akoestiek van Den Binnen blijkt verrassend ge-wel-dig te zijn. Door de u-vorm van het seniorencomplex galmt het geluid zich naar hartenlust in de rondte en is een genot voor het gehoor. Wie had dit gedacht, maar Den Binnen kan zich makkelijk meten met de beste concertlocaties in ons land! Niet alleen de zang en het geluid is perfect, ook de lichttechniek krijgt een dikke tien. Wim staat onder een prachtig belichting (lees: de zon) op te treden. En ofdat het niet op kan, zelfs special effects worden ingezet halverwege het optreden; twee grote groepen vogels komen over het binnenplein gevlogen en lijken mee te dansen in de lucht. Al vanaf de eerste noten is het echt genieten geblazen. Een brede glimlach is er meteen bij de initiatiefneemster: “Dit doen we elk jaar!”


Vervolgens klinkt Stille Nacht, maar dan in het Engels, maar ook Wonderfull World wordt volop meegezongen door de bewoners, familieleden en andere belangstellenden, enkele tientallen in totaal. Door de kleinschaligheid heeft het meer weg van een privé-concert, het geheel doet heel warm aan. Na de kerstliederen komen nummers als Strangers In The Night van Frank Sinatra en Take Me Home, Country Road van John Denver voorbij, evenals enkele nummers van Elvis. Het is de Top 2000 in Den Binnen! De temperatuur is frisjes, zeker uit de zon, maar het optreden is hartverwarmend.


En dan wordt het ‘wachten’ voor Alda van Berkel, de moeder van José, beloont. Het laatste setje in Nederlandstalig. Meteen stijgt de gevoelstemperatuur en wordt er nog harder meegezongen. Het nummer Och, was ik maar bij moeder thuisgebleven van Johnny Hoes zorgt zelfs voor een heuse polonaise (dé allereerste?) op de binnenplaats van Den Binnen. Toon van Kronenburg polonaist in zijn eentje rond en krijgt de lachers op zijn hand.


Het tekent wel voor de aangename sfeer die er heerst bij dit bijzondere optreden. Als Wim het liedje Meisje, ik ben een zeeman van New Four zingt, zit iedereen spontaan mee te deinen. An Steenbakkers zit volop te deinen in haar deuropening: “Hartstikke mooi hè! Ze moeten het maar doen!”, doelt ze op het organiseren van dit miniconcert. Er wordt nog meer meebewogen op het nummer Foxy Foxtrot van Nico Haak en de Paniekzaaiers. Als de kerkklok tegen één uur aanloopt, kondigt Wim zijn laatste nummer aan. Het is Droomland van André Hazes en Paul de Leeuw. Toeval of niet, dit is hét lievelingsnummer van Alda! Ongeloof ook bij José: “Dit is écht puur toeval, dit is niet van tevoren afgesproken!” Alda veert nog meer op en zingt voluit mee. Prachtig om te zien.


"We hopen dat alle bewoners ervan hebben genoten”, kijkt ook een tevreden José terug als ‘de zaal’ wordt opgeruimd. Dat hebben ze allemaal zeer zeker gedaan, samen met het thuisbezorgde diner! Hoe tweemaal een klein gebaar zó groots kan zijn…

EERDSE KRANT - 14 januari 2021


Wie is de slimste? De gemeente of wildcrossers


Een kat-en-muisspel


Er is een al jarenlange kat-en-muisspel in onze Eerdse bossen en Vlagheidegebied aan de gang. De kat (lees: de gemeente) doet er van alles aan om de muis (lees: vooral de wildcrossers) te weren, maar op een of andere manier lijkt die laatste telkenmale slimmer te zijn om zich te laten vangen.


Neem de Vlagheideberg als voorbeeld. Daar wordt door de heren (en dames) motorrijders met hartenlust overheen geknald. Er worden minuscule bordjes geplaatst bij de ingangen, waarop staat dat je er niet op mag met een motorvoertuig, er worden slagbomen geplaatst, maar bij wijze van spreken voordat de palen de grond in zijn gegaan zie je al dat er een paadje erlangs is gemaakt met afdrukken van crossbanden.


De drie voormalige MOB-complexen zijn op één na ook al omgetoverd tot veredelde crossbanen. Het ontbeert op MOB-Zuid, gelegen aan De Kuilen nog aan tribunes en een paddock, anders zou daar zo een grand prix kunnen worden verreden. Het lijkt er sterk op dat de gemeente de handdoek in de ring heeft geworpen, zo van: ‘geen energie in steken, heeft toch geen zin’. Maar in een persbericht, ook te lezen in deze kant van 17 december jl., is de gemeente gestart met het onderzoeken naar de mogelijkheid om het Vlagheide-gebied om te toveren tot een soort ‘Central Park’, met mogelijkheden voor wandelen, fietsen en spelen in een natuur-en landschapspark. Bij MOB-complex Zuid wordt gedacht aan een recreatieve invulling die past bij de aanwezige natuur-en cultuurhistorische waarden, zo staat er te lezen.


Dan hebben we ook nog MOB-Oost, op het einde van de Bergweg, tegen de Vlagheideberg aanliggend. Ook daar is voor een grindpad een slagboom aangebracht, zelfs nog beschilderd met gele en rode banen, maar ook hier is de muis slimmer als de kat (UPDATE: tijdens het uitwerken van dit stukje is de slagboom inmiddels weer verdwenen, red.)


Er is zelfs een heuse ‘weg’ erlangs gemaakt, ook leuk om met de auto een toeristisch ritje over de berg te kunnen maken. Maar nu heeft ‘de kat’ weer een nieuw wapen in de strijd gegooid, er zijn namelijk twee bergen met zand gecreëerd op die plek. Eentje links langs ‘de slagboom’, om het doorgaand verkeer te hinderen de berg op te rijden, en rechts een flinke berg met zwart zand op het pad net om de hoek van het bos, om vooral auto’s te verhinderen het MOB-gebied van achteren op te kunnen gaan. De motorcrossers vinden het geweldig, die twee obstakels, getuige de bandensporen die de volgende dag al te zien zijn in het zand. Én, wellicht is ‘de kat’ vergeten nog ergens anders een bergje zand neer te leggen, want ‘de muis’ is superslim…

 

En dan nog dit: sinds oudejaarsdag staat er een vuurkorf op het einde van de Bergweg. Een vuurkorf die op die dag dienstdeed als, ja als wat? Het verbranden van afval van vuurwerk? Inmiddels doet deze dienst als… afvalbak.


In het genoemde persbericht spreekt wethouder Coby van der Pas dat ‘de recreatieve doorontwikkeling van Vlagheide al geruime tijd op de agenda staat, in het Masterplan uit 2006, destijds vastgesteld door de voormalige gemeenten Schijndel, Veghel en Sint-Oedenrode. Het Vlagheidegebied en de Vlagheideberg in het bijzonder biedt kansen voor verdere recreatieve ontwikkeling in samenhang met de natuur-en landschapsontwikkeling en dat het kan bijdragen aan een nog aantrekkelijker Meierijstad, voor onze inwoners én bezoekers.'


De vraag is hier: wanneer en hoe?

EERDSE KRANT - 28 januari 2021


Het is muisstil op straat na negen uur


Eerde houdt zich aan avondklok


Afgelopen zaterdag, de datum 23 januari 2021, gaat zonder meer de geschiedenisboeken in. Om 21:00 uur die dag ging er een avondklok in. Deze geldt elke avond tot 04:30 uur in de ochtend en duurt voorlopig tot 10 februari aanstaande. Het is bijna zevenenzeventig jaar geleden dat door de Nederlands regering deze voor en volgens velen verstrekkende maatregel is genomen. Maar het coronavirus, en dan vooral de zeer besmettelijke Engelse variant, noopt het demissionaire kabinet om de lockdown verder aan te scherpen.


Er zijn een aantal uitzonderingen, met een geldige verklaring, waardoor het wel mag. Als je onderweg bent voor je werk bijvoorbeeld, voor noodzakelijke zorg of voor mbo of hoger onderwijs. Maar ook zonder een geldige verklaring mag iemand in die tijdspanne zich buiten begeven. Voor een medisch spoedgeval, een noodsituatie in huis of het (aangelijnd) uitlaten van de hond.


Mensen die hun hond uitlaten, die waren alleen nog op straat te zien op de eerste avondklokavond. Rob Fleskens bijvoorbeeld loopt vlak voor negenen met hond Boef buiten. “Hij gaf aan dat ie naar buiten moest, dus doen we nu een ‘rondje school’.” Ook Donovan Burgzorg maakt een rondje met de hond. “Als het moet, zo’n avondklok, dan moet het.” Ietsjes daarvoor kwamen Margret Vissers en Monique van der Doelen aangelopen, op de hoek Valkenbergstraat en Esdonkstraat. Ze geven aan dat ze nog een historische selfie willen maken met op de achtergrond de kerkklok die negen uur aangeeft (foto). Als de klok negen keer slaat worden snel wat foto’s gemaakt en haasten ze zich weer vlug naar huis.


Eerde is uitgestorven op de eerste avonden en nachten. Je kunt een speld horen vallen, zo stil is het in de straten. Alleen over de Eerdsebaan komt na negenen heel af en toen een auto, of een streekbus, en zorgt voor wat geluid, evenals de A50 als de wind uit het oosten komt. Eerdenaren houden zich keurig aan de avondklok, kan na een paar dagen worden geconcludeerd! Er zijn zover bekend ook geen boetes uitgedeeld.


In de Tweede Wereldoorlog was er in ons land ook een avondklok, ook wel spertijd genoemd, maar die was ingesteld door de Duitse bezetter in de laatste jaren van de oorlog. Op 12 september 1944 voerde het Militair Gezag in opdracht van de Nederlandse regering, die op dat moment in Londen zat, de ‘Verordening Avondklok’ in voor het bevrijde deel van Nederland. Piet Vissers, toen negen jaar oud, kan zich die periode van een avondklok door de bezetter nog goed herinneren. “Je kwam ’s avonds echt niet buiten. Naar de wc gaan, die buiten was, was al een hele opgaaf. Je durfde niet. Hoewel wij hier eigenlijk weinig tot geen Duitsers zagen, lazen we wel in de krant dat mensen die zich na acht uur buiten begaven zonder pardon werden neergeschoten. We zaten toen elke avond met z’n allen bij elkaar in een kamer. Daar buurtte we dan wat, we kaarten wat en gingen vroeg te bed. We hadden één boek dat we konden lezen, de Almanak. In die kamer hadden we een lamp op stroom. Daarin zat ook het enige stopcontact van het huis. Ik kan nog goed herinneren dat als ons moeder dan ’s avonds op de tafel aan het strijken was, die lamp heen en weer zwaaide door de strijkbewegingen. Mijn oudste broer Bert ging wel eens buurten met kameraden en die was soms niet om acht uur, dan ging namelijk de avondklok in, thuis. Onze ouders waren dan bezorgd, die zaten er over in. Stond ie nog ergens buiten wat te kletsen… Dat vergeet je nooit meer. Hoe ik over de avondklok van nu denk? We hebben er geen moeite mee, we komen toch negens of krijgen bezoek. We hebben televisie, computer, onze bezigheden. Vroeger had je niets.” 

EERDSE KRANT - 11 februari 2021


Online onthulling Jeugdheersers Oiversland!


Geen carnavalsactiviteiten dit carnavalsseizoen, wel werden zondag de nieuwe Jeugdheersers van Oiversland (Eerde) onthuld. Dit gebeurde online. Achter oiversmaskers kwamen Jeugdprins Lars, Jeugdprinses Evi, Adjudant Wes en Hofdame Lynn tevoorschijn. Hun spreuk luidt: ‘Oiverkes kom uit je nest, dit is carnaval op zijn best!’ Daarnaast werd ook de nieuwe Jeugdraad geïnstalleerd en afscheid genomen van de vorige Jeugdheersers.


Om precies 11:11 uur startte afgelopen zondag de uitzending met als hoogtepunt de onthulling van de nieuwe Jeugdheersers en de Jeugdraad van Elf (met dit jaar zeven leden). Normaal vindt die plaats op het podium in De Brink, ditmaal op een computerscherm. Echter de spanning was er zeker niet minder om én de act speelde zich af op het podium van ons dorpshuis! De onthulling was gebaseerd op de videoclip van Martin Garrix met het nummer Animals en die was akelig goed nagemaakt. Het viertal was in zwarte kledij, droegen maskers van dieren en dansten en sprongen op de instrumentale lekker in het gehoor klinkende dancemuziek. Prachtig gemaakt! Uiteindelijk werden de dierenmaskers ingeruild voor hét dierenmasker hier in Eerde, die van een ooievaar. En die ging af en kwamen Jeugdprins Lars (Verhagen), Jeugdprinses Evi (van der Linden), Adjudant Wes (Steenbakkers) en Hofdame Lynn (Botti) tevoorschijn. Helaas voor het nieuwe viertal en de jeugdraad geen carnavalsactiviteiten dit seizoen, maar deze spectaculaire onthulling maakt zeker iets goed. Maar er was meer, we zagen eerst dat de Jeugdcommissie afscheid nam van de oude Jeugdheersers en de Jeugdraad van vorige jaar. Alles natuurlijk coronaproof. De steken werden op een gouden kussentje gelegd en allen kregen een goody bag. Tussendoor traden de drie dansmariekesgroepen van CV De Oivers met een showdans op. De opening van de jongste dansmariekes was hilarisch te noemen. De allerkleinste van de stel playbackte op haar opblaasbare rode saxofoon mee met de eerste noten van het liedje, maar terwijl die solo eigenlijk nog een stukje verderging in het nummer, vond ze het kennelijk mooi genoeg geweest en gooide ze achteloos de sax hopla in de lucht. Na een elegante vlucht komt ie voor de groep op de grond terecht en blijft netjes liggen tijdens de rest van het optreden. De Jeugdcommissie kijkt tevreden terug. ‘Het was constant schakelen wat wel en niet mocht. In september dachten we nog dat de onthulling wel live zou kunnen maar dan zonder publiek, maar nu met een volledige lockdown zat er niets anders op dan het digitaal te doen. We wilden iets doen voor de jeugd en dat is denken we op deze manier toch gelukt. Het heeft de nodige tijd en creativiteit gekost, maar dat was het zeker waard’, laten ze desgevraagd weten.

 

De onthulling terugkijken? Deze is te vinden op de website van CV De Oivers: www.de-oivers.nl.’

EERDSE KRANT - 25 februari 2021


Jonge Eerdenaar met baanbrekend onderzoek op cover Science


Jory van Thiel te gast bij talkshow Op1!


Op het moment zijn er twee talkshows op de Nederlandse televisie die ‘er toe doen’. Op de publieke zender NPO1 hebben we Op1, bij de commerciële op RTL4 is het Jinek afgewisseld met Beau. Deze late night praatprogramma’s zijn het domein van de Peter R. de Vriesen, de Saskia Bellemans, de Xander van der Wulps en de Wouter de Winthers, of het laatste jaar vooral voor virologen als Ab Osterhausen en Diederik Gommersen van deze wereld. Eigenlijk is het zo goed als uitgesloten om als gewone burger een keer te mogen plaatsnemen aan zo’n tafel. Of... je moet iets heel, hééél bijzonders hebben gepresteerd.


En laat nu net Jory van Thiel (foto, Op1) dat gedaan hebben! Samen met de ook vijfentwintigjarige Roel Wouters heeft hij wetenschappelijk onderzoek gedaan naar spugende cobra’s. Het onderzoek van de twee biologiestudenten en hun begeleider Michael Richardson van het instituut Biologie Leiden is zo baanbrekend dat het onlangs is gepubliceerd in een van de meest gerenommeerde wetenschappelijke tijdschriften, te weten Science. Het onderzoek staat zelfs op de voorpagina! Het bleek hét ontbrekend puzzelstukje in een internationale studie over de evolutie van de samenstelling van slangengif.


Reactie uit de gehele wereld hebben ze mogen ontvangen, geven de twee afgelopen vrijdagavond aan als ze zijn aangeschoven in de talkshow Op1 bij Paul de Leeuw en Astrid Joosten, de twee presentatoren van die avond. ‘Je begint aan zo’n project en je verwacht niet dat het op de cover van Science komt’, geeft een trotse Jory aan. De Eerdenaar legt uit dat hij door een cobra in zijn ogen is gespuugd tijdens een stage in Thailand. ‘It’s a part of the job’, geeft Jory aan, als Joosten hem vraagt ofdat hij het niet eng vond. Jory stelde zich daarna de vraag waarom de ene cobra wel kan spugen en de andere niet. Hij dacht in eerste instantie dat er verschil zit in het gif. Hij ging daarom naar zijn stagebegeleider, de Engelse professor Michael Richardson in Leiden - Jory spreekt hem aan met: ‘hey prof’, wat tot een hilarisch momentje in de studio leidt - en die was gelijk enthousiast en gaf de twee geld en labruimte om aan de slag te kunnen. Het bleek dat in Liverpool ook een groep met een onderzoek bezig was. Ze hebben contact gezocht en wat later bleek, de nieuwe ontdekking het ontbrekende puzzelstukje in het groter geheel te zijn. Cobra’s injecteren om prooien te vangen, dat is algemeen bekend, maar dat ze ook spugen ter verdediging, en dan ook nog eens gericht op de ogen, dat was nog niet bekend. Het gif is door de tijd aangepast om extra pijn te kunnen veroorzaken, hebben ze ook ontdekt.  

EERDSE KRANT - 25 februari 2021


EHBO Eerde draagt een steentje bij!


Op 8 januari jl. is de vaccinatiecampagne van start gegaan in Veghel. In een bedrijfshal op De Amert worden daar sinds die datum dagelijks zo’n 800 tot 1.000 personen gevaccineerd tegen COVID-19. Er is begonnen met vaccineren van zorgmedewerkers en inmiddels hebben al vele 80-plussers hun eerste vaccinatie van Pfizer gekregen. EHBO Eerde draagt ook haar steentje bij op de priklocatie.


Sabina Ruster van EHBO Eerde: 'Samen met het Rode Kruis en de andere EHBO-verenigingen uit Meierijstad verzorgen wij het toezicht op iedereen die net gevaccineerd is. Zeven EHBO’ers van onze eigen Eerdse vereniging zijn verspreid over de week één dagdeel op de priklocatie te vinden, waaronder Ad van de Laar, Marco van der Heijden, Jane Pawiroredjo en Marco van der Linden (foto, EHBO Eerde). Gelukkig bestaat het werk vooral uit een praatje maken met de mensen die gevaccineerd zijn en gebeuren er maar weinig ernstige zaken. Iedereen die gevaccineerd is moet een kwartiertje onder toezicht van de EHBO’ers blijven. Enkele uitzonderingen moeten een half uur blijven in verband met allergische reacties in het verleden. Af en toe wordt er wel eens iemand onwel, maar dat heeft weinig te maken met de entstof en wordt vooral veroorzaakt door spanning. Deze mensen zijn dan bij de EHBO’ers in goede handen. Daarnaast zijn er ook artsen aanwezig op de locatie die bij een ernstige situatie meteen paraat staan.  Naast een praatje helpen de EHBO’ers natuurlijk waar nodig en soms is dat dan een keertje meehelpen op het toilet of samen met de beveiliging zorgen dat er een Regiotaxi gebeld wordt. Sinds drie weken is de locatie uitgebreid met prikstraten voor het vaccin van AstraZeneca en ook daar zijn de eerste mensen al mee gevaccineerd. In de komende periode gaat er flink opgeschaald worden, dus voor de EHBO’ers is er nog werk genoeg. De EHBO’ers ontvangen een vrijwilligersvergoeding voor hun werk, maar vooral de waardering door de mensen die net gevaccineerd zijn, de gezellige collega’s en leuke gesprekken met de mensen op de priklocatie, het kunnen meekijken in de keuken van de GGD en uiteraard het kunnen bijdragen aan de weg terug naar een leven zonder maatregelen maken dit een geweldige tijdelijke klus voor de EHBO’ers uit Eerde.'


Ze doet als secretaris nog een oproep: 'Heb je een EHBO-diploma en wil je ook een steentje bijdragen aan de vaccinatiecampagne? Neem dan contact op met EHBO-vereniging Eerde via: info@ehbo-eerde.nl.'

EERDSE KRANT - 1 april 2021

 

Wim Steenbakkers vijftig jaar werkzaam bij garage Van Hooft!


Wim Steenbakkers viert vandaag een bijzonder jubileum; op deze dag in 1971 begon hij bij garagebedrijf A.J. van Hooft op de Willibrordushoek. Vandaag is ook meteen zijn allerlaatste werkdag, hij gaat met een welverdiend pensioen.


Ze zijn zeer zeldzaam in het bedrijfsleven; mensen die kunnen zeggen dat ze vijftig jaar voor dezelfde baas werkzaam zijn geweest. Wim Steenbakkers kan dat vanaf vandaag zeggen.


We gaan terug in de tijd. Het verhaal begint eigenlijk al twee jaar eerder. Wim: “Het is 1969. Ik zit op de LTS en doe de opleiding autotechniek. Ik zocht voor het derde en vierde leerjaar een plek om het vak van automonteur in de praktijk te leren. Samen met mijn vader ging ik naar Jas van Hooft, de eigenaar van garagebedrijf A.J. Van Hooft, met de vraag ofdat het daar kon. Jas reageerde niet gelijk enthousiast. Hij had al een paar stagiaires meer gehad, gaf aan dat een leerling veel tijd kost, hij stond er niet heel positief tegenover.”


Toch aangenomen als stagiaire? “Ja, de opmerking van mijn vader, ‘dat hij er dan eentje zou aannemen die wél wil werken’, deed hem uiteindelijk toch besluiten dat ik er stage mocht gaan lopen. Het balletje is zo gaan rollen, fijne stageplek gehad en twee jaar later kon ik in vaste dienst treden, dat was op 1 april 1971. De eerste jaren was er nog een monteur meer, maar die werd ziek en werd ik de enige werknemer. Al doende leerde ik het vak en behaalde ook de diverse andere diploma’s. Ik maakte meteen vanaf het begin vele uren, er moest regelmatig worden overgewerkt, soms wel tot half vijf in de ochtend. Maar een paar uurtjes later was ik er weer. Toen ik verkering kreeg met mijn vrouw Joke ging in d’Eerd de ronde ‘dat het overwerken wel vlug zou stoppen’, lacht Wim. “Jas zat er ook wat mee, maar het is uiteindelijk nooit een probleem geworden bij Joke en mij. Joke hielp zelfs weleens mee, als er bijvoorbeeld auto’s moesten worden opgehaald. Ik werk bij een dienstverlenend bedrijf. Als er iemand met stukken staat, al is het in het weekend of midden in de nacht, dan ga ik ernaartoe."


Ruim vijfentwintig jaar verder wordt Jas ziek en zijn de vooruitzichten niet goed. “Ik weet nog dat ik positief gestemd was, maar Jas liet al blijken dat het niet goed zou komen. Op zijn sterfbed heb ik toen een belofte gedaan. Op zijn vraag ‘je laat ons toch niet in de steek’ heb ik tegen hem gezegd dat we gewoon zo verder zouden gaan. Hun zoon Alex zat toen in opleiding voor automonteur en die heb ik altijd aangespoord om zijn diploma’s te halen zodat ze niet afhankelijk zijn van iemand anders. Die raad heeft hij goed opgevolgd.”


Vijftig jaar automonteur? “Ik denk dat ik alle merken wel zo’n beetje voorbij heb zien komen. Pas nog een AMG Mercedes van 160.000 euro op de brug gehad. Het blijft ook maar een ding op vier wielen”, bekijkt Wim het nuchter. “Ik sta dan niet met trillende handjes te sleutelen hoor. Of een Eendje of een dure Mercedes, het blijft uiteindelijk hetzelfde principe. Alleen de techniek is wat anders. Motoren zijn nog steeds hetzelfde, maar eromheen is anders geworden. Bijscholingscursussen zijn wel noodzakelijk.”


Wat is top en wat is flop op autogebied? “De beste auto’s zijn Japans. Altijd betrouwbaar. Flops zijn meestal Italiaanse en Franse auto’s. Fransen autobouwers kunnen iets niet logisch maken. Ze hebben nu een motor ontwikkeld waar een distributiesnaar door de olie loopt! Verkeerde kwaliteit olie en het loopt in de soep met de daarbij horende kostenplaatje. Het lijkt wel ofdat ze het er om doen; auto’s tegen kostprijs fabriceren en de onderdelen peperduur maken. Duitse auto’s hebben techniek die onderhoudsgevoelig is. Het moet allemaal licht en snel zijn. Dubbele turbo’s en zo. Een 1000 cc motortje waar 200 pk uitkomt.” Maar nog niet zo lang geleden reed je zelf ook nog in een Duitse auto rond? “Ja, een oude Audi 80, maar toen waren ze nog goed!”, pareert Wim die nu heeft gekozen voor een… Japans merk.


“Storingen die af en toe voorkomen zijn het lastigst. Daar pieker je wel eens over. Wijlen pastoor Kemps bijvoorbeeld kocht een splinternieuwe Peugeot 305. Prima wagen verder, maar als hij verder reed dan Eindhoven dan liep de auto heet! Wij konden het euvel niet vinden, de dealer niet, de fabrikant ook niet. Op een gegeven moment zeiden Jas en ik, na heel wat gepraktiseerd te hebben, zo’n beetje tegelijk: we hebben hét gevonden! Wat bleek het te zijn? Het ontluchtingspijpje in het thermostaatshuis welke naar het expansievat gaat, was niet goed doorgeboord. Daardoor ontlucht het koelsysteem niet goed en liep-ie warm. Fabrieksfoutje. Gaatje goed doorgeboord en probleem was opgelost. Pastoor Kemps was ook tevreden.”


Zijn vakmanschap heeft Wim ook ingezet om belangeloos mensen te helpen. “Een goede klant vroeg ofdat ik een Volvo Station wilde nakijken voor een familie met een gehandicapt meisje uit Minsk. Hij had die familie daar ontmoet tijdens een uitwisseling van school en als dat meisje, toen was ze dertien, niet binnen negen maanden zou worden geopereerd zou ze te komen overlijden. Die klant heeft toen een actie op touw gezet dat zij in Nederland kon worden geholpen. De familie kreeg een auto om haar in te vervoeren, want ze waren niet in staat om een auto te kopen. Ik heb de auto weer tiptop in orde gemaakt zodat het gezin samen naar Nederland kon komen. De operatie was geslaagd, het gaat nu goed met haar. De familie is nog een keer hier geweest om mij te bedanken.”


Aan anekdotes geen gebrek. Deze gaat over de dag van vandaag, 1 april. Wim: “Alex en ik hoorden in de ochtend Giel Beelen op de radio een actie aankondigen. Mensen moesten hun winterlucht uit hun banden vervangen voor zomerlucht. Hahaha! Wij zeiden tegen elkaar dat één klant, ik noem geen namen, hier ’s middags aan zou komen om dat ook te doen. We wisten dat zeker, want die klant was ‘gevoelig’ voor zoiets. Beelen had er een geloofwaardig verhaal van gemaakt; een garage had zelfs extra personeel aangenomen om de lucht te vervangen. Hilarisch. En wat denk je, zo rond de klok van vier uur komt die desbetreffende klant in de garage! Hij had het verhaal ook gehoord die ochtend, zo vertelde hij. Wij speelden het spel vrolijk mee: ‘We zijn er de hele dag al druk mee.’ ‘Dan had ik toch gelijk!?’, antwoordde hij enthousiast terug. ‘Weet je wat voor een dag het vandaag is’, vroegen wij weer. ‘Ja, het is vandaag 1…’, en halverwege kwam er een grote vloek uit zijn mond. We hebben er hartelijk om kunnen lachen.”


En nog een anekdote. “Vrouwen hebben een beter gehoor dan mannen”, is Wim stellig. Dat vraagt om uitleg? “Er is vaak ergens wel een rammelke of piepke te horen. Manlief komt dan de garage binnen en zegt dat hij van zijn vrouw moet zeggen dat er een rammeltje in de auto zit, terwijl hijzelf dat niet hoort? We gaan dan proefrijden en… wij horen het dan ook niet! Vrouw meebrengen is dan de optie, geven we aan. En zo hebben we vaak dat soort probleempjes opgelost, de vrouw geeft vrij precies aan waar en wanneer ze het rammeltje of piepje hoort. Het is eenmaal zo”, lacht Wim.


“Maar we weten uiteraard meestal zelf het euvel te traceren. Een voorbeeld. Een man hoorde als hij remde ‘trrrr, poing’, en als hij optrok ‘trrrr, pots’. Bleek er een knikker in een balk te zitten. Die was door klein gaatje onder de stoel daarin terechtgekomen. Stoel eruit en knikker eruit gevist. Ik heb ook weleens met 30 kilometer per uur rijdend al luisterend onder een geopende motorkap gelegen. Waren het de remblokken.”


Het zal een klein beetje stiller worden in de Kapelstraat rond het middaguur. Al vanaf het begin ‘luncht’ Wim thuis. “Vroeger was het allemaal nog zandweg buiten Eerde. Ik reed de eerste jaren dan via een klein paadje vanaf de Kerkhoefweg zo binnendoor naar de Willibrordushoek. Toen ik mijn rijbewijs had gehaald stond er een bedrijfsauto voor me klaar; een Opel Kadett B. Een rallyuitvoering: grijs met een matzwarte motorkap, chromen grill met matzwarte spijlen, vierkante gele Hella mistlampen voor. Ik heb altijd een uur pauze gehad, dus aten, en eten we nu nog steeds, warm. Ik was ’s avonds eigenlijk ook nooit ‘op tijd’ thuis. Enige nadeel, vroeger had ik daar geen last van, nu meer de behoefte aan een middagdutje…”


Nog een leuk verhaal. “Tijdens de opleiding in mijn diensttijd reed ik elke avond, hoewel dat niet was toegestaan, naar huis in een ‘bedrijfswagen’ van Van Hooft. Ik nam ook nog twee andere dienstplichtigen mee. Mijn adjudant kreeg daar lucht van en ik moest me bij hem melden. ‘Luister eens hier Steenbakkers, ik heb vernomen dat je elke avond naar huis gaat, dat is niet de bedoeling. Ik heb daar geen problemen mee, want jij bent automonteur en mijn auto loopt niet meer’, sprak hij me toe. Dat was niet aan dovemansoren gericht: we komen vanavond wel even bij je langs, zei ik. Weer wat later vroeg hij ofdat we zijn oude Simca een grote beurt konden geven. Dat kan, wel onder het exerceren graag…? Was ook geen probleem, aan exerceren had ik namelijk een gruwelijke hekel. Elke avond naar huis dus, Jas ook blij. Daarna veel avonddiensten gedraaid op vliegbasis Volkel waar ik was gestationeerd. Kon ik overdag bij Jas werken. Ook moest ik regelmatig naar Woensdrecht om een paar potjes met oliemonsters naar een lab te brengen. De eerste keer was ik al binnen een paar uur terug op de basis. Kreeg ik om m’n donder dat ik al zo vlug weer terug was. De beroeps deden er namelijk een hele dag over… Je kreeg toen ook nog vijftig cent per uur extra als je buiten de basis verbleef. Tja! De keren daarna deed ik het dan ook anders. Even vlug op en neer van Volkel naar Woensdrecht en rond half elf reed ik het militaire busje bij Van Hooft binnen. Werken tot vier uur, overall uit en vervolgens rond halfvijf reed ik door de poort van de basis. Een gouden tijd gehad in mijn diensttijd.”


Wim heeft ook zo’n twintig jaar praktijkexamens afgenomen bij Innovam in Nieuwegein. “Leerlingen krijgen dan praktijkopdrachten die ik als examinator moest beoordelen. Maar daar kwam abrupt een einde aan omdat ik, volgens een commissie die examinators beoordeelt, de leerling te veel zou begeleiden. Dat doe ik bewust, antwoordde ik de voorzitter terug toen hij dat punt voorlegde. Die leerling moest een wiellager monteren, deed dat niet goed. Ik heb hem daarvoor een dikke onvoldoende gegeven, maar legde daarna wel uit hoe het wel moest. Op die manier leert hij er wel iets van en zal dat de volgende keer niet fout doen, toch? Ik gaf aan de voorzitter aan, dat als ik niets zeg, hij niet weet waarvoor hij gezakt is. Je duwt zo’n jongen meteen de grond in, terwijl men staat te springen om monteurs. Dat irriteerde me, ben toen maar gestopt. Een half jaartje later belde ze op ofdat ik misschien toch niet…”


Terug naar het heden: “Ik mocht eigenlijk al twee weken terug met pensioen, maar ik wilde graag de ‘vijftig’ volmaken. Ik heb zo ook de gelegenheid gekregen om afscheid van klanten te nemen. En dat was soms emotioneel. Er zijn er die je al vijftig jaar kent. En soms ook drie generaties; vader, zoon/dochter en kleinkind. Alex en ik zijn ook wel eens op een trouwerij geweest van een klant in Arnhem. We werden als helden binnengehaald! Als we een uitnodiging kregen, dan waren we present. Dat werd enorm gewaardeerd. Maar we zijn ook op koffietafels geweest. ‘Dat de garagehouder op begrafenis komt, dat is wel bijzonder’, kregen wij dan te horen. Het contact met de klanten zal ik dan ook het meeste missen.”


Hart voor de zaak, dat kan niemand hem tegenspreken. “We zijn getrouwd in de winter van ‘78, vlak voor de kerst. Het vroor dat het kraakte, er lag veel sneeuw. Geen enkele diesel liep. Met de kerstdagen en Oud en Nieuw gewoon gewerkt. Geen probleem. Ik had al meteen een goed gevoel en elke dag met veel plezier gewerkt op de Willibrordushoek. In de loop der jaren wel verschillende aanbiedingen gehad om ergens anders aan de slag te gaan, dat streelt je, maar geen seconde spijt dat ik dat niet gedaan heb. Ik heb het Jas beloofd op zijn sterfbed en dat heb ik waargemaakt. De familie Van Hooft, Dinij, Alex en Mariska, hebben dat altijd gewaardeerd.”

Wim brengt als afsluiter nog een klein gedichtje op tafel: Gezonde spanning voor wat komen gaat. Een beetje verdriet en toch trots wat ik na vijftig jaar achterlaat.”

 

 

 

EERDSE KRANT - 1 april 2021

 

Eerste uitgave nieuwe krant gepland op 6 januari 2022


De Eerdse Krant gaat op in Meierijstad Courant!


Johnny van Geffen, eigenaar van Van Geffen Druk en uitgever van de Eerdse Krant, deelt mede dat de Eerdse Krant op gaat in een nieuwe krantentitel, genaamd Meierijstad Courant. De eerste editie van de nieuwe weekkrant is gepland op 6 januari 2022.


Johnny van Geffen legt deze stap uit: “De Eerdse Krant bestaat nu ruim veertien jaar en heeft zijn nut en noodzaak bewezen in Eerde. Mede dankzij de gemeenschap en adverteerders is de krant niet meer weg te denken uit hét hart van Meierijstad. De kracht van de krant is dat al het nieuws van dichtbij is, herkenbaar, mensen vinden dat interessant om te lezen. Ook vandaag de dag nog, nu nieuws binnen luttele minuten online staat. Echter doet zich nu de mogelijkheid voor om dit ‘concept’ ook in Meierijstad elke donderdag te gaan uitbrengen. In uitgeverij Vennerzon uit België hebben we een partner gevonden die de krant gaat drukken en een ander bedrijf zorgt voor de verspreiding op álle adressen in Meierijstad! Daarmee worden we de eerste en enige krant in de gemeente met een 100% bereik!


De krant wordt uniek daar elke kern, in totaal dertien, minimaal een eigen pagina krijgt. Zo wordt overzichtelijk het nieuws weergegeven van elk dorp en plaats met indien ook de plaatselijke advertenties. Daarnaast besteden we veel aandacht aan het algemene gemeentenieuws natuurlijk.


Uniek wordt ook de opzet van de redactie. Elke kern krijgt namelijk een correspondent die zorg draagt voor het plaatselijke nieuws. We hebben al een aantal mensen bereid gevonden om dit op zich te nemen, met andere zijn we of gaan we in gesprek. Zij allen vormen samen mede de redactie. Het is de bedoeling om nog minimaal een iemand mede de hoofdredactie te laten vormen naast mijzelf. Gesprekken lopen met een persoon die veel affiniteit heeft met het lokale nieuws in onze gemeente.

Het streven is om volgende jaar, op donderdag 6 januari, de eerste editie uit te geven. We hebben die tijd nodig om goed voorbereid te kunnen starten, zoals het zoeken naar een geschikte locatie voor de redactie, bouwen van een website, etc. De naam van de krant is een combinatie van het heden (Meierijstad) en het verleden (courant). We zetten in eerste instantie om de krant twee jaar de tijd te geven om ‘te vallen’ in de gemeente. Daarna gaan we evalueren. Een van de speerpunten waarop we inzetten na die twee jaar is om de mededelingen van de gemeente binnen te halen.”


Afgelopen maandag werd in Eerde de overeenkomst getekend tussen de heer Ben Popbeen van uitgeverij Vennerzon en Johnny van Geffen van Van Geffen Druk/Eerdse Krant. Daarmee is de eerste stap gezet naar één krant voor geheel Meierijstad.

EERDSE KRANT - 8 april 2021


Eerdse Krant gaat op in Meierijstad Courant is… 1 aprilgrap!


1 april, het is dé dag om een grapje, hoe flauw ook, te mógen maken!  Het komt niet zo heel vaak voor dat die datum op de verschijningsdag van deze krant valt, namelijk op de donderdag. De laatste keer dat gebeurde, was in 2010. Effe geleden alweer. Dit jaar was het dus weer het geval, tja, dan kun je niet achterblijven als gerespecteerd medium om iets te verzinnen.


De speciale 1 aprilredactie van deze krant werd maanden geleden weer opgetrommeld om in actie te komen. Het moest ditmaal wel geloofwaardiger zijn dan waar ze elf jaar geleden mee aankwamen; één of andere wolf die bij toeval ontdekt werd in onze Eerdse bossen! Een aantal zoom- en brainstormsessies verder lag er een prestigieus idee op het bureau van de hoofdredactie. De Eerdse Krant zou opgaan in een grotere krant voor geheel Meierijstad, de Meijerijstad Courant, hadden ze bedacht. Super geloofwaardig, toch? De hoofdredactie keurde het idee meteen goed en gaf de speciale 1 aprilredactie groen licht om het in uitvoering te brengen.


Niemand minder dan Eppo Ebbenn werd bereid gevonden om te fungeren als de meneer van een Belgische uitgeverij waar de nieuwe krant zou geproduceerd worden. Eppo weet hoe je iets lang stil kunt houden, was Prins van Oiversland in 2008, dus die heeft meer met het bijltje gehakt.


Er moest uiteraard een naam worden verzonnen voor die uitgeverij. Vennerzon klinkt wel Belgisch. De ‘Belgische meneer’ zelf moest ook een naam hebben. Eppo Ebbenn werd… Ben Popbeen. Het zijn de details die het doen. Twee keer een anagram. Top, 1 aprilredactie!?


Bij een artikel hoort een foto. Een foto in nette kledij. Eppo kon niet in zesdelig maatpak over straat naar de redactie, stel dat iemand dat zou zien, dat zou de grap in gevaar brengen. ‘Ik doe mijn wandeljas over mijn colbert aan, wandelschoenen aan, dat valt niemand op. En ik wandel veel, dus het valt he-le-maal niet op’. Eppo is op de ochtend dat de foto wordt geschoten nog niet de deur uit of hij krijgt te horen: ‘ga je weer wandelen?’ ‘Uuh, ja, het is lekker wandelweer’, zegt hij en loopt rustig, zonder te blikken of te blozen, verder. Geen spoor van argwaan hier. Goede voorbereiding is het halve werk! De fotosessie zelf is een en al plezier. Voorpret is hier de juiste duiding. Dan is het artikel klaar en is het alleen nog aftellen naar dé dag en gaat de grap vallen?


Nadat de krant is verspreid komt al vrij vlug een eerste reactie binnen. Cor Verberk: ‘Dit is toch wel een 1 april grap niet??’ De twijfeling is in de zin waar te nemen. Positieve ontwikkeling, oordelen de redacties. Daarna sijpelen reacties binnen, vooral via de app: Marc Verkuijlen: ‘Mooie foto van Eppo op de voorpagina’; Richard Smit: ‘Goeie grap. Er zijn er wel die het geloven’; Karin Steenbakkers: ‘Leuke uitbreiding van de Eerdse Krant’; Gerdi Ketelaars: ‘Mooi bedacht, en een keer wat leuk nieuws op 1 april!’; Bart van Erp: 'Zozo. Mooi nieuws over de fusie met Eppo.’


De reacties zijn veelal met de nodige lachsmileys en duimpjes. Ook omhooggestoken duimpjes worden in het voorbijgaan getoond richting de redactie als deze zich door ons dorp begeeft. Er valt die dag zelfs een lief kaartje op de deurmat met de felicitaties. Prachtig zo'n kaartje, fijn om te krijgen!


Bij uw redacteur valt een dag later, tijdens het typen van dit stukje, ineens iets op. Namelijk, dat die kaart in een speciale enveloppe zit, eentje die je niet om de hoek kunt krijgen en toch wel heel bekend voorkomt. Even in de voorraad gedoken en jawel hoor… Uw redacteur zelf ook gefopt!!




Naar boven